Çelik, kitabında Gazze’de yaşananları yalnızca bir savaşın sonucu olarak değil, insanlığın, hukukun, medyanın ve vicdanın aynı anda sınandığı karanlık bir çağ olarak ele alıyor. Eserde, İsrail’in Gazze’de sivilleri, çocukları, hastaneleri, ambulansları ve gazetecileri hedef alan saldırıları bütün çıplaklığıyla anlatılıyor.
Kitapta Gazze, çağımızın en ağır vicdan kırılması olarak konumlandırılıyor. Açlığın bir savaş silahına dönüştürülmesi, çocukların isimsiz mezarlara gömülmesi, Hind Rajab’ın dünyayı sağır eden çığlığı ve hakikati duyurmaya çalışan gazetecilerin öldürülmesi, insanlığın kaybettiği büyük sınavın sembolleri olarak aktarılıyor.
Çelik, Gazze’de yaşanan süreci gazeteciler açısından “karanlık bir çağ” olarak tanımlarken, Anadolu Ajansı’nın savaşın en ağır şartlarında yürüttüğü haberciliği ise hakikatin kuşatma altındaki direnişi olarak değerlendiriyor. Kitapta, AA’nın çok dilli yayıncılığıyla Gazze’de susturulmak istenen sesi dünyaya taşıdığı vurgulanıyor.
Eserde Holokost sonrası insanlığa verilen “Bir daha asla” sözünün Gazze enkazında yeniden sınandığına dikkat çekiliyor. Çelik, mağduriyet hafızasının başka bir halkın yok sayılmasına gerekçe yapılamayacağını belirterek, Gazze’de yaşananların sadece Filistin’in değil, bütün insanlığın meselesi olduğunu ortaya koyuyor.
Kitapta Gazze, Endülüs’ün son kalesi Gırnata’ya da benzetiliyor. “Gazze düşerse yalnızca bir şehir değil, Kudüs medeniyetinin hafızası da düşer” düşüncesi üzerinden eser, Gazze’yi İslam dünyasının ve insanlığın ortak hafıza sınavı olarak anlatıyor.
Atakan Çelik, kitabında şu mesajı öne çıkarıyor:
“Gazze’de susturulmak istenen yalnızca insanlar değil, hakikatin kendisidir. Gazeteciler öldürüldüğünde dünyanın haber alma hakkı hedef alınır. Yüzyılın Tanığı, bu karanlık çağda hakikate düşülmüş bir vicdan kaydıdır.”
“Yüzyılın Tanığı”, Anadolu Ajansı’nın kuruluşundan küresel medya markasına dönüşümünü anlatırken, Gazze’de yaşananları da çağımızın en ağır insanlık suçu ve en büyük gazetecilik sınavı olarak tarihe kaydediyor.