İşte yazının tamamı...

Dillerin ortaya çıkışı insanlığın ilerleyişiyle örtüşmemiştir. Bu konuyu inceleyen yeni çağ evrimcileri dili daha eski bir süreç olarak görüyorlar. Teknik gelişme dili takip etti.

Dillerin somutlaşmasıyla "bütünleştirici dil" kavramı ortaya çıktı. Thomas Hobbes'un "haklar topluluğu" yaklaşımının manevi katmanı da burada kendine yer buluyor.

Dil, ruhsal birliğin eşiğidir ve tüm mantıksal pozitivistlerin savunduğu şey de budur. Daha sonra bilim ve teknolojinin gelişmesiyle birlikte yeni bir "web dili" ortaya çıktı. Bu, İnternet'in olanakları ile dillerin bilgilendirici doğası arasındaki bağlantı olarak kabul edilir. Sosyal ağların hayatın bir parçası haline gelmesi, bilgisayar kabiliyetlerinin artması ve BİT'in büyümesi karşısında dilin isimlendirilmesindeki aksaklıklar sonucunda yeni kavramlar ortaya çıkmıştır. Ancak dilin bir dalı olarak kalmadı. Rönesans'a kadar dilin felsefi özü tek yönlüydü. Skolastik dilin tüm toplumları ağır bir biçimde ele geçirdiği dönemlerde, dilin ilerlemesinin mümkün olan tüm yolları yok edilmektedir. Bunun zorluğunu fark eden felsefe daha sonra dili filolojik ayrımdan farklı alanlara ayırır. Felsefede kilisenin dikte ettiği dil ikinci sırada yer alırken, rahiplerin yasakladığı kavram ve terimler kamuoyunda tartışmaya açıldı. Dilin bölünmeleri tartışılmaya başlandı. Dil felsefesinin iki güçlü örneği olan Rudolf Carnap ve Ludwig Wittgenstein'ın eserlerinde bu açıkça görülmektedir.

Dil felsefecilerinin sanatın dili dediği şey, sanatın insanı düşündüren kriterlerine odaklanmaktan ibarettir. Samuel Huntington, medeniyetler arası ilişkilerde felsefi dilin temel araç olduğuna inanmaktadır. Her milletin dili dünya kültürünün incisi ise, dünya haklarının ortak dil çabaları da evrimin merkezidir. Bir diğer tarih filozofu Arnold Toynbee de etnik eşitliğin aynı dilde düşünmekten geçtiğine inanıyordu. Yani mesele aynı konuşmak değil, aynı dilde düşünmektir.

Dünya tarihi boyunca felsefenin dile başvurması, insanların barış ve huzur içinde yaşamalarına hizmet etmiştir. Ne yazık ki bu konuların önemi basın tarafından hiçbir zaman fark edilmiyor ve bunun sonucunda da eksik kavramlar girdabına düşüyoruz. Dilin felsefi yorumlanmasında pek çok farklı bölünme vardır ve bunlardan en önemlisi bilim dili meselesidir. Bertrand Russell, İngiliz radyolarından birine verdiği bir röportajda, bilimlerin sentetik bağlantısının tarihsel evrimin en büyük başarısı olduğunu ve bilimlerin ortak faaliyetinin insanlığın mevcut güzel manzarasında bir rolü olduğunu belirtti.

Sanders Piers şu sonuca varıyor: “İnsan zihnini analiz ederken her gün ve her yerde sözcükleri ve sembolleri görüyoruz. Görülen her şey söz ve kulak eşliğinde beyne iletilir ve bu sürecin bir durma noktası yoktur. Yani etrafımızda her zaman bir kelime girdabı vardır ve bunları anlama çabası, dünya var olduğu sürece tükenmez bir enerjidir. Nereye gidersek gidelim bir şeyi ya açıklarız ya da algılarız. Dolayısıyla insan sadece bir dilden diğerine tercüme yapmakla kalmıyor, aynı zamanda duygularının ve gördüklerini kendinden sonraki nesillere aktaran bir tercüman da olabiliyor. Bunun anlamı, insanın evrim sürecinde durmadan dünyayı tercüme etme eğilimidir. İnsanlığı baskıcı bilgi dünyasından çıkarır ve entelektüel gelişimine hazırlar.” Noam Chomsky, Peirce'in mükemmel açıklamasına devam ediyor ve dili, sayısız kelimenin birbiri ardına düzenlenmesi süreci olarak tanımlıyor. Dil, tespih ipi üzerine dizilen boncukların birliğinden doğan bir süreç olarak değerlendirilir.

Irak’ta Haşdi Şabi'ye ait karargaha hava saldırısı! Irak’ta Haşdi Şabi'ye ait karargaha hava saldırısı!

17. yüzyılda hümanist filozof John Locke, kelimelerle insanların düşünceleri arasında paralellikler kurmuştu. Sözün düşüncenin sonucu olduğuna inanıyordu, dolayısıyla dilin zenginliğinin nedeni düşüncenin bütünlüğü ve genişliğiyle doğrudan ilgiliydi. Daha sonra insan özgürlükleri konusunda düşünce tarihinde kendine yer edinen John Stuart Mill, dilin beyne mesaj gönderme işlevini kabul etti. Bu dönemin filozofları, antik felsefeden farklı olarak dil ve düşünme arasındaki ilişkiyi kanıtlamaya çalışırlar. 19. yüzyılda göstergebilim ve yapısalcılık geliştikçe dil felsefesi daha fazla tartışılmaya başlandı. 20. yüzyıl dil felsefesinin yeniden doğuşudur. Dil felsefesi konuşulan sözcüklerin analizine odaklanmaz ve insan dili meselesinden ziyade dil felsefesi, yaşayan örneklerin her biri arasında bir iletişim hattı olduğuna inanır. Karıncaların yoğun biçimde yiyecek aramasında dil felsefesi insani yükünü hafifletir ve biyoloji ve evrim alanlarına katkıda bulunur. Dil felsefesinden bildiğimiz birçok teorem vardır. Berkeley ve Jung gibi düşünürler dilin düşünce teoremlerinden bahsederler. Dilin doğrudan zihnin faaliyetleriyle yaratıldığına inanıyordu.

Wittgenstein şunu yazardı: "Konuşabildiğinizi hayal edin."